Na de dood in 840 van Lodewijk de Vrome, een zoon van Karel de Grote, werd het grote Keizerrijk opgesplitst en ontstond Lotharingen. Voornoemd naar Lotharius, een zoon van Lodewijk die met zijn broers ruzie maakte over het immense gebied. Een klein deel daarvan uitmakend was het Graafschap Nassau bestaande uit een aantal oude gouwen en gelegen in het Oost Frankische Rijk van Lodewijk de Duitser.

Nassau en Laurenburg

Vaak met harde strijd, hulp van de aartsbisschoppen en landgraven van adellijke geslachten om de zwakken in de samenleving aan het gestelde gezag te onderwerpen. In 915 werd de naam van Nassau voor het eerst vermeld als hof van Koning Koenraad I van het Oost-Frankische Rijk. Dit met de burchten van Nassau en Laurenburg die rond 1124 werden gesticht en waar Rupert en Arnold van Laurenburg de scepter zwaaiden.
Moeder van de Graven Rupert en Arnold was Beatrix van Laurenburg, die later de burcht Nassau schonk aan de aartsbisschop van Trier. In 1160 kregen de Graven van Laurenberg echter het kasteel weer in leen van Trier en nam de familie de naam aan van Nassau.

In de 13e eeuw kreeg Hendrik II van Nassau (met de bijnaam De Rijke) waarschijnlijk via erf het gehele gebied in handen. Trouwde met Machteld van Gelre en was de eerste van de Nassau’s die de huwelijkse staat ook uit strategisch oogpunt van belang achtte. Na zijn overlijden in 1251 werd het territorium vier jaar later verdeeld onder de zonen Walram en Otto. Deze splitsing van gelijke delen is bekend geworden als Prima Divisio. Het unieke van dit besluit is dat de basis nog steeds actueel is. Het is het fundament geworden tussen de Walramse (Groothertogdom Luxemburg) en de Ottoonse tak van de Oranje-Nassau’s.
Het waren door de eeuwen heen standvastige en invloedrijke families. Tot vier maal toe werd in de 14e eeuw een Walramse Graaf Aartsbisschop van Mainz.
De Ottoonse lijn met de Dillenburgers breiden hun bezittingen uit door middel van slimme huwelijken waarbij ook de economische opleving een rol speelde. Graaf Engelbert de Eerste van Nassau Dietz was door zijn huwelijk ook de eerste Nassau die vaste voet in Holland kreeg.

Prinsdom Orange

Een zoon van Lotharius de Eerste, Karel van Provence, was rond 860 de eerste Koning van dit gebied wat gelegen is in het zuidoosten van Frankrijk. Het was van oorsprong Lotharingen, dit met een kleine enclave wat Orange werd genoemd en door Karel de Grote al eerder was geannexeerd.

Met het Verdrag van Prüm uit 855 werd het land opgesplitst. Noordelijk lag het Koninkrijk Lotharingen met Lotharius II als heerser en kreeg Karel de Provence en delen van Bourgondië. Later zou dit gebied een soeverein Prinsdom worden. Na het geslacht Baux kwam het Prinsdom via vererving bij het huis van de Châlon’s. Philibert was daarvan de laatste telg en kreeg geen nakomelingen. Neef Renatus van Nassau ofwel René van Châlon, de zoon van Hendrik III van Nassau en Claudia de Châlon werden erfgenaam. Philibert stelde bij testament eisen met name op welke wijze de dynastieke titel gevoerd diende te worden.
Later in 1713 werd bij de Vrede van Utrecht bepaald dat het Vorstendom Orange onder Franse soevereiniteit kwam.

Willem van Duivenvoorde

Willem, de bastaardzoon van Philips van Duivenvoorde en heer van Polanen, werd in 1290 geboren. Zijn vader was stamhouder en kwam voort uit het opvallende geslacht van de Wassenaars. En nu juist die Willem van Duivenvoorde die de bijnaam Snickerieme kreeg, stond aan de basis van de materiële positie van de Nassau’s. Op jonge leeftijd werd Willem aangesteld als kamerling en bankier van Graaf Willem III. Een sublieme diplomaat die achter de schermen opvallende zaken deed. Zorgde voor de financiën en kredietverstrekking waarbij zijn cliënten in hoofdzaak vorsten waren die geld nodig hadden. Ja, veel geld om de bewapening en soldij van de manschappen te kunnen bekostigen. Verdiende veel duiten maar handelde ook als een slimme tacticus en verkreeg strategisch van belang zijnde landgoederen als meest waardevolle belegging in zekerheid als ruil. De schulden werden meestal niet afbetaald. Werd door deze slimme zetten politiek een kopstuk en ook internationaal als diplomaat onder Graaf Willem III en Willen IV ingezet. Trad in het huwelijk met Heylwich van Vianen maar deze echt bleef kinderloos. Als Willem in 1351 sterft laat hij zijn immense vermogen na aan zijn neef Jan van Polanen, die één dochter heeft genaamd Johanna van Polanen, erfdochter van Breda en Lek.

Holland en BrabantGraaf Engelbert de Eerste van Nassau Dietz werd in 1403 in de echt verbonden met de nog erg jonge Johanna van Polanen die in rijkdom een aanzienlijk omvangrijker vermogen had, door Willem Duivenvoorde opgebouwd, dan de Nassau’s. Delen van Holland, Brabant, Zeeland en Henegouwen kwamen op deze wijze in het bezit van de Nassau’s die met deze echtverbintenis vaste voet kregen in Holland en de andere Graafschappen.

Regeren was er niet bij maar de Nassau’s konden van hun riante opbrengsten van hun territorium en bezittingen een goed leven leiden. Leefden op goede voet met Hertog Antoon van Brabant en Limburg waar op dat moment rond 1400 het centrum van de macht lag. De Nassau’s financierden mede de zinloze Ardense veldtochten van Antoon die later in 1415 bij de Slag van Azincourt zelf om het leven komt.

Graaf Engelbert wordt dan de meest invloedrijkste raadsman van het Hertogdom Brabant. Hij kreeg in leen zelfs landerijen van Philips de Goede en later kreeg Engelbert II alle bezittingen uit erf. De familie steunde elkaar en vloog elkaar niet, zoals bij andere dynastieën, in de haren. Het riante vermogen breidde zich achter de schermen steeds meer uit. Hendrik III van Nassau en ridder van het Gulden Vlies werd stadhouder van Holland, Zeeland en West Friesland.

De ontknoping

In 1515 trad Hendrik III van Nassau in het huwelijk met Claudia de Châlon, stammende uit een vermogende Bourgondische Franse dynastie. Het Prinsdom Orange was in het bezit van deze gezaghebbende adellijke familie. De bruidsschat was echter overweldigend. Wat Hendrik III nog niet wist dat Orange voor altijd aan de Nassau’s verbonden zou worden.
Op de Dillenburg was het rustig alhoewel de kerkelijke hervormingen wel op de sympathie van de broers Hendrik III en Willem mochten rekenen. Willem met de bijnaam de Rijke trad in het huwelijk met Juliana van Stolberg en het gezin werd kinderrijk gezegend. Willem de Zwijger en Jan van Nassau zijn wellicht de bekendste namen van de kinderen van Willem de Rijke. Jan van Nassau was in 1579 de initiatiefnemer van de Unie van Utrecht.

Als neef René van Châlon in 1544 op 25-jarige leeftijd sneuvelt laat deze aan de 11-jarige Graaf Willem van Nassau Dillenburg al zijn bezittingen en dynastieke en adellijke titels na. Na instemming onder bepaalde voorwaarden stemde ook Keizer Karel V in, alhoewel er best bezwaren kwamen van de familie. Maar het evenwichtige territorium beleid van de Nassau’s met de Prins van Oranje als strategische inzet werd uiteindelijk bepaald zoals in testament omschreven. Op deze wijze werd de dynastie van de Nassau’s en het fortuin veilig gesteld.
De wapenspreuk: “Je maintiendrai Châlon”  werd door de Prins van Oranje aangepast in Nassau en in 1815 uitsluitend als Nederlandse wapenspreuk “Je mantiendrai” omgezet. Ik zal handhaven en dat geldt uiteraard ook nu voor Prinses Catharina-Amalia die als eerstvolgende troonopvolgster de prestigieuze dynastieke titel Prinses van Oranje mag voeren.

We waren die Oranje-Nassaus zo zat dat de familie het land moest ontvluchten. Erfstadhouder Prins Willem V vertrok met de pink Johanna Hogenraad en zijn gezin van Scheveningen naar het Engelse Yarmouth. Vervolgens werd verder gereisd naar het langs de Theems gelegen Hampton-Court, vlak bij Londen. We schrijven rond 1795. De Bataafse Republiek werd uitgeroepen en een uiterst onstabiele politieke situatie ontstond waarbij de macht van Frankrijk zich flink uitbreidde.
Bijkans alles wat met Oranje of met de familie van de Stadhouder te maken had, werd na het vertrek van de Prins gezien als hoogverraad. Ververs in de lakenhandel mochten het oranje en blauw niet meer inkleuren. De Franse revolutie versnelde de overheersing aanzienlijk want de Zuidelijke Nederlanden waren al in Franse handen gevallen.

Al rond 1730 was er sprake van Regenten die de Oranjes in minachting brachten. Maar wat nog erger was, het volk werd uitgebuit door deze potentaten die de inwoners van de verdeelde gebieden volledig negeerden. Kansloos waren de hardwerkende burgers tegen de notabelen. Ook toèn extra belastingen en snoepreisjes voor de regenten. Maar zelfs de vrijheid van godsdienst werd beheerst door de bestuurders van het gespleten land. Willem Karel Hendrik Friso werd stadhouder en Willem IV genoemd maar hij was niet krachtig genoeg om het tij te keren.
Willem V werd in 1766 meerderjarig maar was ook niet de figuur die doortastend kon optreden. Zijn vrouw Prinses Frederika Sophia Wilhelmina van Pruisen echter wel. Getweeën was er opbouw van het land maar het was slechts van korte duur. De patriotten en de volgers van Voltaire en ja, Frankrijk was het helemaal. Alweer een zuiderlijk gelegen land wat ons voorspoed moest gaan brengen. De Stadhouder en zijn gemalin werden in alles tegengewerkt. Het patriottisme droop er vanaf en weg met de Oranjes. Het gezin ontvlucht ons land om vooral onnodig bloedvergieten te voorkomen en vrede te geven aan de onderdanen in welke vorm dan ook.

Het gevaar kwam nogmaals uit het zuiden en de herinnering aan de jaren 1572 tot 1579 met de geuzen die werden gesteund door de Vader des Vaderlands was bekend. Niet in het minst mag worden vergeten de broer van Willem van Oranje, Jan van Nassau die aan de basis stond van de Unie van Utrecht.

Ook de periode rond het rampjaar 1672 was onder de bevolking niet onbekend gebleven. Het water bracht opnieuw redding toen de jonge, maar uiterst gemotiveerde Stadhouder Willem III van Oranje het volk aanspoorde eensgezind weerbaar te zijn om de vijand Frankrijk te verslaan. Dat lukte maar kostte wel velen het leven in midden Holland.

Het stadhouderschap was rond het jaar 1800 onverenigbaar met het republikeinse gedachtegoed. De burgerij werd wakker vanwege het wangedrag van de bewindvoerders. Er waren in die tijd drie partijen. De Prinsgezinde Oranjepartij zonder voorman, de Democratische partij en de Staatsgezinde regentenpartij. Deze laatste twee waren tegen het Stadhouderschap. De Bataafse Republiek werd een feit en waarachtig een aantal elementaire zaken werden vastgelegd. De rechten van de mens, geen onderscheid van standen en er kwamen comités voor algemeen welzijn, oorlog en financiën. Belangrijk was ook dat de titels en waardigheid als Stadhouder, Generaal en Admiraal net als de Raad van State werden afgeschaft. Staats Limburg en Vlaanderen gingen over naar Frankrijk en in een traktaat werd vastgelegd dat de Fransen 100 miljoen gulden zouden ontvangen voor de oorlogsvoering. De Republiek moest tevens op haar kosten à 74 miljoen gulden ook nog de Franse troepen in het land gaan onderhouden. Vrijheid, gelijkheid en broederschap werden ingevoerd met wel heel vreemde besluiten die werden genomen door de Nationale Vergadering, de voormalige Staten-Generaal. Het volk stemde tegen een aantal plannen. Door te grote centralisatie werkte het niet met de heren Regenten uit het Haagse. Die waren onbekend met wat er speelde onder de bevolking op het platte land. Die bevolking die toch ook flink wat belastingen moest opbrengen.

Napoleon kwam in 1799 aan het hoofd van de regering in Frankrijk. De uitvoerende macht in de Bataafse Republiek was in handen van een Raadpensionaris en het werd stilzwijgend een monarchie. Frankrijk wilde steeds meer geld maar Raadpensionaris Schimmelpenninck laveerde flink tegen de wil van Napoleon in. Ons land zou geheel worden ingelijfd door Frankrijk als de broer van Napoleon, Lodewijk Napoleon hier geen Koning mocht spelen. Dat gebeurde maar ook die was het met een aantal zaken van broer Napoleon niet eens en kon vertrekken. Zodoende werd in 1810 het Koninkrijk ingelijfd bij Frankrijk.

De dienstplicht werd ingevoerd maar dat viel niet in goede aarde. Massale protesten alhoewel de welgestelde dienstplichtigen door loting aangewezen, veel geld betaalden om werkvolk hun plaats onder de wapenen te laten innemen. Denk ook niet dat de Cyprus-constructie die Europees schatbewaarder Jeroen Dijsselbloem begin 2013 introduceerde nieuw was. In 1811 werden bezitters van staatsleningen heel keurig bestolen en verviel 2/3 aan de staat.
De situatie werd steeds schrijnender, geen vrijheid van drukpers, schrijven en spreken. Uitsluitend na toetsing van het Franse Hof mocht er iets worden uitgegeven. De Franse taal werd de voertaal en de belastingen niet meer op te brengen door de bevolking.
De economie kwam geheel stil te leggen en afbraak van de in die tijd redelijke welvaart volgde. In Amsterdam leefde de helft van de inwoners van de bedeling. Het was afzien maar de nood bracht vriend en vijand bij elkaar en de roep om verlossing werd steeds krachtiger. De nationale eigenwaarde de stimulans om die verdeeldheid die was ontstaan te laten wegebben. De roep om de terugkomst van een krachtig leider die in Engeland verbleef werd steeds duidelijker. In het geheim werkten Gijsbert Karel van Hogendorp, Frans Adam van der Duyn van Maasdam en Leopold van Limburg Stirum aan de terugkomst van de Erfprins van Oranje. Na het stukgelopen offensief van Napoleon te Leipzig trokken de Fransen zich terug uit Holland.
Op 30 november 1813 landde de Prins van Oranje triomfantelijk op Scheveningen en werd de Eerste Koning der Nederlanden. Een gebied wat zich uitstrekte zoals nu de landsgrenzen van Nederland, België en Luxemburg zijn.

Samenwerking in Europa een goede zaak maar zeker niet ten koste van onze bezittingen die door hard werken zijn opgebouwd. Kijk vooral naar de noordelijke landen en het iets zuidelijk gelegen Wallonië. In die landen en gebieden wordt de economie gestimuleerd en heeft dit tastbaar effect. In Nederland willen de socialisten het geld uit de zakken kloppen van de bevolking terwijl de Calvinistische oer-Hollanders het allerliefste de petunia’s opsparen voor de slechte tijden die nu zijn aangebroken. Trouwens we moeten wel sparen om enig vorm van bezit op te bouwen.

Ordinaire hervormingen worden in hoofdzaak op de minst bedeelde bevolking verhaald terwijl de middenklasse inmiddels ook getroffen is door de regenten die aan de halsband van Europa meelopen. De upperclas blijft, net als onder Lodewijk XVI zo goed als buiten schot. Het zo triomfantelijk door onze voorouders opgebouwde sociale stelsel is geprivatiseerd en staat op omvallen. De verwachte marktwerking scoorde niet. Ieder voor zich en een graai en heers maatschappij bij de overheid en banken wat zeker voor de homogeniteit van een staat niet goed is. Sociale onrust volgt meestal op dit soort praktijken.
Enorme verspilling van gelden met mislukte ICT projecten, de Fyra V-250 treinen en de zak met geld naar landen waar de arbeidsomstandigheden niet zijn zoals de overheid die onze ziel vrijkoopt. We kozen er zelf voor om die kippenfarms en textielindustrie hier af te stoten en de werkloosheid loopt zienderogen sterk op in onze contreien. Zorgkosten onverantwoord hoog, armoede en voedselbanken, geen koopkracht en afbraak van het sociale stelsel en geen toekomst en werk voor onze jeugdigen.
De onrust is groeiende onder de bevolking en vraagt een andere aanpak maar het electoraat blijkt heilig te zijn.

De roep aan Regenten in het zachte pluche van de Tweede Kamer om plaats te maken voor partij-onafhankelijk zakelijk ingestelde politiek met het vizier op een economische evenwichtigheid vindt nu nog geen gehoor. Wellicht eerst nog meer gelden naar Europa en de zuidelijke staten laten verdwijnen. Spaargelden en pensioenen herwaarderen en vrolijk tegen de EU vertellen dat Nederland het braafste jongetje is van de klas. Een schouderklopje vanuit Brussel na het leegplunderen van onze Nationale Kas. De geschiedschrijving heeft er boekdelen over geschreven en de herhalingen zijn duidelijk verwoord. Uiteraard zijn de tijden anders maar in de kern herhalen zich de basisprincipes die al vanaf de mensheid duidelijk zijn. Het is echter jammer dat onze Regenten van nu er niets van hebben geleerd.

Juist de komst van de Oranjes deden de matheid van het volk altijd weer omslaan in enthousiasme en het oranje blanje blue van de Prinsenvlag was de drijfveer. Onze vorsten hebben allemaal het water als daadkrachtig strijdwapen tegen andere invloeden ingezet.
Onze Koning echter heeft nu geen uitvoerende macht meer in vergelijking met Koning Willem I die 200 jaar geleden de eerste soevereine vorst werd van onze monarchie.
Maar ook Koning Willem-Alexander heeft alles met water maar dan op een vredelievend vlak. Als primaire eerste gezonde levensbehoefte. Maar ook dit is strijd.