Een prachtige uitgave die als subtitel meekreeg Natuur in en rond een tuinstad, een ontdekking die is opgedragen aan de nestor van de Bomencommissie Henk Bos die in 2009 overleed.
Met de spraakmakende show van kunstenaar Lichel van den Ende en zijn gevolg werd dit alles een middag om nooit meer te vergeten.

Duurzame bladeren gedecoreerd en sommige voorzien van gedichten zijn het symbolische startsein van de verduurzaming van de Hofstad. Verwerkt in de wondere wereld van draagbare objecten waar juist Lichel van den Ende zo speciaal in is. Diverse sympathisanten zorgden ervoor dat de bladeren keurig versierd werden en een onderdeel werden deze verduurzame streetperformance.
Dit alles lukte perfect want het resultaat was schitterend om te zien in de straatkunst die uitsluitend en alleen kunstenaar Lichel van den Ende kan bedenken.

De Bomencommissie Vogelwijk bestaande uit Anneke van den Bogerd, Lydia Conens, Clara Visser en Marijke de Waard kunnen terugzien op een historische dag die vanaf nu de verduurzaming hoog op het politieke lijstje van de Hofstad heeft staan. Want de bladeren van Lichel van den Ende zijn uiterst duurzaam.

De invalshoek van wethouder Sander Dekker was nu niet bepaald de meest ideale want dit alles kwam er tussendoor vanwege de VVD-campagne voor de Tweede Kamer verkiezingen. Daar scoorde hij zeker niet op bij de bewoners van de wijk. Maar hij zou de wandelingen gaan doen die in het boekje werden vermeld.
Het allerbelangrijkste is dat ook nu kunst en cultuur in samenwerking met groene verduurzaming in elkaar overgaan. Een heel duidelijk signaal is afgegeven.

 Meer beelden ziet u hier

Bladeren versieren om nooit te vergeten. Met een illustratie, een gedicht of andere kunstuitingen, maar wel met een knipoog naar het groen. Immers, bladeren aan de bomen geven mensen zuurstof en het gedeelte fijnstof wordt via de bladeren weer opgenomen. Een volledig natuurlijk proces, maar dan moeten we wel over voldoende bomen beschikken.
De Europese Commissie heeft ‘Routekaart klimaat 2050’ geïntroduceerd, dat wordt ondersteund door alle EU landen gezamenlijk. Dit alles om gefaseerd te komen tot een reductie van 80% van de broeikasemissie ten opzichte van 1990. Sinds de politiek de koolstofarme economie heeft ontdekt komt ook de handel in CO2 emissies, dat geld kan opleveren, van de grond.
Maar de politiek gaat aan een heel groot aspect voorbij en dat is de evolutie van de aarde waarbij opwarming een natuurlijk proces is.

Een prachtig voorbeeld over stedelijke verduurzaamheid is het werk van collega kunstenaar Joseph Beuys (1921-1986), die met conceptuele kunst iets unieks neerzette. Dit werk heeft nu absoluut wereldwijd een voorbeeldfunctie. Tijdens Documenta 7 (1982) in het Duitse Kassel startte Beuys, die altijd onafscheidelijk gezien werd met zijn vilten hoed en medeoprichter was van de ecologische partij Die Grünen, het project 7000 Eichen. 7000 Eiken werden in een tijdsbestek van 5 jaar in Kassel en omgeving door vrijwilligers geplant. Dit tezamen met een stenen basaltblok ter bescherming. De jonge aanplant moest beschermd worden maar tevens was dit ook een symbolisch gebaar tegenover de andersdenkenden.

Doel was de stedelijke verduurzaming op milieugebied met artistieke invloeden te bewerkstelligen. Het was in die tijd een bijzonder omstreden project wat Joseph Beuys lanceerde. Hij bleek zijn tijd ver vooruit want de eiken bepalen nu, dertig jaar later, in grote mate het stadsbeeld en de bomen zijn een vast gegeven op kaarten met alle informatie van aanplantdatum. De moeizame groene invalshoeken van toen zijn heden de optimale verduurzaming die zijn visie eeuwig zullen doen uitstralen. De stad Kassel (Hessen) staat trouwens met het Wilhelmshöhe Bergpark op de nominatie om in 2013 als Werelderfgoed (UNESCO) aangemerkt te worden.

Met deze opvallende draagbare objecten wil Lichel van den Ende in de stad Den Haag de aandacht richten op verduurzaming door middel van het plaatsen van bomen. Of de Hofstad daarin slaagt, blijft vooralsnog een vraagteken. Vooraanstaande politici die ons land bestieren blijken echter nog steeds niet het verschil tussen bomen uit Brazilië en hout voor de papierindustrie, dat zonder ecologische problemen volledig gecontroleerd wordt ingezet, te kennen.
Wellicht dat deze Ode aan de Bomen met het prachtige werk van Lichel van den Ende bijdraagt tot een politieke bewustwording van de stedelijke verduurzaming in de Residentiestad.

Meer beelden ziet u hier